Ἐισ ὺμνουσ Ῥωνσάρδου

Jean Dorat

30

Ἐις ὺμνουσ Ῥωνσάρδου σαπφικά.

ἸΩΆΝΝΟΥ ΑὐΡΆΤΟΥ ΠΡῸΣ ὌΔΗΤΟΝ ΚΑΣΤΙΛΙΟΝΈΑ.A A) Odet de Coligny.

Till Ronsards sapfiska hymner.

Jean Dorat för Odet av Châtillon.

Εἰς νέους ὕμνους, νέον ὕμον ᾄδω,
χείρ γε τὴν χεῖρ'· ὡς φθονερῶν ἐρεῖ τις
Ἀνέρων ἴσως· πόδα πούς τε νίπτων
Ἀλλ' ὅτι θυμῷ

Οἰ φίλον φάσθω και τ' ἐμοῦ φθόνος, καὶ
Φὰς ἔπειθ' ὥς ἄξιος ἐκραγείη.
Σοὶ δ' ἔγωγ' ἔμπης, σὺ δ' ἐμοὶ φιλοῦν τε
Φίλτατος εἴης.

Ὡϛ κόραξ γὰρ που κόρακός τις ἐχθροῦ
Ἐχθρὸς ὢν τίλλει πτέρ', ἄκοσμα κρώζων·
Ὥδε καὶ τέττιγί τις ἐστὶ τέττιξ
ὃν πεφίληκε.

Ἔστι κἀοιδός τις ἀνὴρ ἀοιδῷ
Ἀνδρὶ φιλτρον δ' γλυκὺ, καὶ τὰ τερπνὰ
Φίλτατ', οὔδ' ὡς τέκτονι πᾶς ὁ τέκτων
Ἐμ Φρεοὶ πέπτει

Τὸν φθόνον, κᾀν τοῖσι σοφοῖς πέφυκε
ταὐτὸ τὰ Χρεῖον πὰθος ἐντακῆναι·
Πολλὰ δὲ ψεύδοντου ὁμῶς ἅπαντους
Ἄνδρους ἀοιδοί.

Ὦ φίλη Μοῦσ', ἀλλὰ σὺ νῦν ἔλεγξον
Τεῦδος Ἀσκραῖον.B B) Hesiodos. δὸς ἐμοὶ δὲ καλὰ
Αἰὲν ἀνγὸν μὲν γε ποεῖν, PRούντων δ'
Ἄμφι κάλ' εἰπεῖν.

31 ὅιον ὁ Ῥώνσαρδος ὁ Θρᾷξ ἅτ' Ὀρφοὺς
τὰς πέτρας ἕλμων ποτε καὶ τὰ δένδρα
Ὥν μελων κηληδόσι, καὐτὸς ἕλκει
ὄνατα κελτῶν.

Ἄλλοτ' ἀλλ' ἐμβὰς τὰ κέλουθα Μουσῶν.
Εὑρέ'· οὶ γὰρ πὰντῃ ἀμάξιτός τε
τῶν ἀοισάων ἄτραπος πέτασαι
Ἔνθα καὶ ἔνθα,

Εἴτε τῶν τερπνῶν ὀάρων ἔργωτος
Ζούγνυσι πρὸς πλήκτρα μελύδριόν τι,
Εἴτε τῶν ἀνδρῶν ἀρετὰς γεραίρει
Ρηκτιδι σεμνῇ.

Νῦν δὲ καὐτὴν τὴν φύσιν οἷα μέλειν
Ἄρχετου, τ*ά τ' ἐκ φύσεως ἅπαντα;
Τοὶς θεοὺς, τοὺς δαίμονας, οὐρανὸν, γῆν,
καὶ τὰ μετ' ἀμφοῖν,

Καὶ, βίον καὶ τὸν θάγατον, δίκην τε
Τοῦ Διὸς τὴν πρεσβυτάτην θύγατρα,
Χρισὸν ἀυτὸν, μυρία θ' ὅσσα τἆλλα
Λυγρὰ καὶ ἐσθλάς

Σὺν γὰρ ἀεὶ κίρνατου ἐσθλὰ λυγροῖς
Ζεὺς πατὲρ ἀνθρώποις, ὁ σοφὸς δὲ καὶ τὰ
Καὶ τὰ γινώσκει, διὰ δ' ἐσθλὰ κρίνας
Θάτερα φούγει.

Ὧν Χάρις πολλὴ μὲν ὀφείλε θ' ὕμνων
Τῷ γε ποιητῇ, μεγάλη δ' ὌΔΗΤΕ
Μουσάναξ καὶ σοί· σὺ γὰρ εἶ πατὴρ ὥς
Ἐσθλὸς ἀοιδοῖς.

32 Ἀξίοις δῶρ' ἄξια δούς τε τινὴν
Αὐτὸς, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἄλλα πλείω
Γροτρέπων δοῦναι βασιλῆ' ἄριστον
Ἦμαρ ἐπ' Ἦμαρ.

Φασὶ δ' ἀνδρῶν οἱ σοφίᾳ κράτισοι,
Ὡς τεxvῶν θρέπτειρα πέφυκε τιμή·
Ἐκ Διὸς δ' ὡς τοῖς βασιλεῦσι τιμοὺ,
Κᾀκ βασιλήων

Τοῖς σοφοῖς Μουσῶν θεράπουσι, φημῆς
τῆς σφέων κηρύκεσιν ὀξυφώνοις
Οὖσι, καὶ τὴνων ἀρετοῦς διδοῦσιν
Ἦμαρ ἄπειρον.

Οὐ μόνοις δ' ἀντοῖς βασιλοῦσιν αἰών
Ἔκ γε Μουσάων ἀπέραντος ἕρπει·
Ἀλλὰ καὶ τοῖς προξενέουσιν αὐτὰς
Τοῖς βασιλεῦσιν.

Ὧν σ' ἐνὶ πρώτοισιν, ὌΔΗΤΕ, καὶ σὸν
ὄυνον' αἰείμνησον, ἀνεξάλειπτον,
Χαλκέοις δελτοῖς νέον ἐγγέλαπτου
Σοῦ δι' ἀοιδοῦ.

τέλος.[1]